Once upon a time there was a bald boy; his mother calls him baldy boy. One day he asked his mother’s permission to go to the fishing. He thought that he might be his lucky day and he can catch couple of fishes so they can have a nice meal.
He went by the river and he threw his hook into the river. By the noon he caught a big fish. This fish was so pretty. Its scales were as bright as silver, its eyes were as bright as a glass…
Bald boy cleaned its scales, he split it in two pieces and he saw there is a huge cup in its stomach. He felt so happy and so lucky and he thought that I will bring my mother both of them: the fish and the cup.
He filled the cup with water and he wanted to clean the fish. And then something unnatural happened. The water that he has been poured from the cup becomes gold. He could not believe it to his eyes and he tried couple of times. This might be a magic cup. He said I have to let my mother know about it to himself and run to his home.
Later on he tried it again and he filled the magic cup with water and emptied and every time he emptied all the water became gold. After a while, he was the richest person on this town. He was even wealthier than the emperor. A Couple of days after, he built a big palace to himself and he hired maids. He was able to buy everything he wanted and everything he would like to eat. At the end though, he became a bit naughty and spoiled. He started to spend his money on unnecessary things and he even did not consider his mother who advised him to be careful and be wise. He was saying that “I’ve got the magic cup and I can do whatever I want to”.
When the bald bay dramatically changed, become a spoiled and a greedy person, people around him start to talk about his behavior and lost their respect toward him and they said that they do not like him anymore.
One day, bald boy went by the river again and he said water in the river would not go less and I can build another palace to myself. His pride and greed makes him act like crazy. He was not even thinking anything else anymore. And all a sudden the magic cup fell into the river and bald boy try to catch it and he also fell of into the river. He was almost drowned. Eventually he saved his own life and able to make it shore but unfortunately all the gold he saved by the river stolen by thieves.
Magic cup was missing and bald boy felt that there is no way to find it anymore. He went to his mother told her what happened while he was crying.
His mother said: “Do not worry my son. Something comes from nothing it goes to nothing. You did not earn that cup with your effort. On the top of it you become so spoiled as a result of having it. This is much better for you. At least you are not going to look people down anymore.”
Bald boy agreed on those words and from that day on he never mentioned about the magic cup.
Güneş ve rüzgâr kimin daha güçlü olduğunu tartışıyorlarmış. Rüzgâr
-Ben daha güçlü olduğumu kanıtlayacağım. Şu karşıdaki paltolu yaşlı adamı görüyor musun ? Paltosunu senden daha hızlı çıkaracağıma bahse girerim
Demiş. Güneş bir bulutun arkasına çekilmiş ve rüzgâr kasırga şiddetinde esmeye başlamış. O kuvvetle estikçe ihtiyar adam paltosuna daha sıkı sarılıyormuş.
Sonunda rüzgâr pes edip durmuş. Güneş bulutların arkasından çıkıp yaşlı adama nazikçe gülümsemiş. Çok geçmeden adam alnındaki teri silip paltosunu çıkarmış.
Sonra , rüzgâra dönmüş nazik ve dostça davranışın, şiddet ve güç gösterisinden daha etkili olduğunu söylemiş.
Evvel zaman içinde bir gün,
Kısrak, keçi ve kız kardeşleri koyun
Bir aslanla birlik olmuşlar.
Yaman bir aslanmış bu, çevrenin derebeyi.
Kazançta da, kayıpta da ortağız demişler.
Ertesi gün bir geyik düşmüş nasılsa
Keçinin kurduğu ağlara.
Hemen ortaklarına haber salmış keçi.
Toplanmışlar hemen ve aslan
Pençeleriyle sayıp ortakları tek tek
-Dört kişiyiz, demiş bu avı paylaşacak.
Der demez de dörde bölüvermiş geyiği.
Birinci parçayı kendine ayırmış, tabii
Aslan payı olarak:
-Bu parça benim, demiş, biliyorsunuz neden;
Benim adım aslan da ondan.
Buna karşı bir diyeceğiniz olamaz sanırım.
Yasaya göre ikinci parça da benim hakkım.
Dileyen kitapta yerini bulur:
En güçlü kimse en haklı odur.
Üçüncü parça en değerli ortağın olacak
Ben değilim de kim o en değerli ortak
Dördüncü parçaya gelince, ha, bak!
O parçaya el uzatanın
Kafasını koparırım, inanın!
-Çabuk benim hayvanımı bulun, yoksa karışmam! Diye bağırmaya başlamış. Herkesi bir telaş , bir korkudur almış. Eşeği aramak için dört bir tarafa dağılan Akşehirliler , yolda Hoca’ya rastlamışlar:
-Aman Hocam, bize yardım et. Yolda sahipsiz bir eşek bulursan hemen yakala n’olur.
-Eşek kimin?
-Subaşının. Demişler.
Hoca da: “Peki ararım” demiş ve türkü söyleye söyleye yolunu sürdürmüş. Karşısına çıkan bir köylü :
-Hocam, böyle türkü söyleyerek ne yapıyorsun? Deyince ,
Hoca:
-Subaşının kaybolan eşeğini arıyorum! Demiş. Adam , yine sormuş:
-Peki , böyle türkü söyleyerek eşek mi aranır a Hoca?
Nasreddin Hoca zamanında, Akşehir´de silah taşıma yasağı ilan edilmiş. Hoca da bir kılıç kuşanıp, sokağa çıkmış. Bu işin kontrolü ile vazifeli memur, onu bu şekilde görünce yanına yaklaşıp:— “Neden böyle kılıçla dolaşıyorsun?”diye sormuş.Hoca: — “Bu kılıç, medresede, kitaplardaki yazı hatalarını düzeltmeye yarar”cevabını verince, memur alaylı alaylı: — “O işi küçük bir çakı da görür, bu biraz büyük değil mi?”demiş. Bunun üzerine Hoca: — “Efendi efendi!” sen ne diyorsun, bazan öyle büyük hatalar oluyor ki, bu bile küçük geliyor”cevabını vermiştir. Tabii ki Nasreddin Hoca böyle söylemekle, ilmin ve ilim ehlinin önemini dile getirip, eğer ilim ehli doğruyu öğrenmez ve öğretmezse, cemiyetin karışacağını, hatta bu sebeple savaş bile çıkacağını bildirmiştir.
